1-
عادی ام
من یک فرد عادی ام،یک آدم معمولی معمولی مثه بقیه، نمی دونم چرا بقیه اینو نمی فهمن...نمی دونم چرا زبون بقیه رو نمی فهمم...نمی دونم چرا تو وطن خودم انگار غریبه ام،نمی دونم چرا حالت اینایی رو دارم که انگار یه جایی مثه لندنن و هیچی انگلیسی نمی دونن،عین یه میمون که مجبورش کردن حرف آدمارو بفهمه ولی نمیشه،اگه اگزیستانسیالیستا می گن اجتماع تشکیل شده از مجموعه ای از تنهاها،من می گم اصلا اجتماعی وجود نداره که بخواد تشکیل بشه یه مشت زبون نفهمیمم که مجبورمون کردن ادا در بیاریم،نمی دونم ادا رو اینجوری می نویسن یا اینجوری عدا یا هر جوری...فکر می کنم من مال اینجا نیستم یا چه می دونم بقیه مال اینجا نیستن...باید یاد بگیرم اینو بفهمم که آدما بدون من نمیمیرن منم بدون اونا همینطور... باید یاد بگیرم که به کسی عادت نکنم...باید یاد بگیرم حساسیتمو نسبت به محیط بیارم پایین... باید یاد بگیرم که فکر نکنم که همه الاغن و فقط منم که می فهمم یا همه عقل کلن و فقط منم که نمی فهمم... باید یاد بگیرم به هر کس و هر چیز اندازه ی خودش احترام بذار نه بیشتر که بعد اگه طوری شد احساس کنم چه بی شعوره نه کمتر که اگه طوری شد احساس کنه چه بی شعورم... باید یاد بگیرم که دلسنگ باشم... باید اینو بفهمم که آدما بر خلاف جاندارای دیگه که با همنوعشون دشمنی ندارن تنها جاندارایی ان که سایه ی همنوعشون رو با تیر می زنن فقط کافیه شرایطش باشه...البته از اینجوری آدم بودن خسته شدم،از این اداهای الکی از این احترام گذاری های مزخرف خسته شدم دوست دارم هر جور که همونجوره رفتار کنم دوست دارم دروغ نباشم نبینم نگم نشنوم...دوست دارم اگه دوسش دارم دوسش داشته باشم اگه حالم ازش بهم می خوره استفراغ کنم روش...خلاصه من یه فرد عادی ام یه آدم معمولی معمولی که نمی خواد مثه شما باشه.
مسعود۱۳/۷/۸۸